Jak to jest być na studiach?

          Studia.
          Szczerze mówiąc spodziewałam się czegoś... innego.
          W mojej głowie jawiły się ogromne sale z licznymi siedzeniami schodzącymi w dół aż do nauczycielskiego podestu. Widziałam masę dorosłych ludzi, mnóstwo obowiązków, ciągłe ubóstwo i zdecydowany brak czasu na cokolwiek innego prócz naukę. Oczywiście, wykluczając wieczory, które miały być przejęte przez imprezy.
          I nie zaprzeczę, może u kogoś studia wyglądają dokładnie tak samo, ale nie u mnie. Prócz zdecydowanej różnicy mentalnej nie czuję się innym człowiekiem. Żarciki o studentach teraz na pewno lepiej wchodzą. Bez przerwy się spóźniam, albo się nie pojawiam na zajęciach. Teraz jednak mama nie wypisze mi "chorobowego", choćby i miała taką chęć. Zajęcia muszę odrobić, bo inaczej wyląduję bez studiów i to jest całkowicie moja odpowiedzialność. Trochę przerażające.
          Nie imprezuję non-stop, może przez to, że wciąż mieszkam z rodzicami. Bardzo lubię moje studenckie zniżki (aquapark za 13 zł/2h!). Często mam momenty zwątpienia i pojawia się ochota rzucenia tego wszystkiego wpizdu. W końcu to moja decyzja! Mogę się poddać kiedy chcę. Wiem jednak, że bez zniżek studenckich byłoby mi ciężko, nie mogę się tak poddać...
          Z moim cudownym planem zajęć, które wypadają tylko trzy razy w tygodniu, podjęłam się pracy. W pewnym momencie były to nawet dwie prace, ale zdecydowanie mnie przerosły, prawie wyleciałam ze studiów, a nadrabianie później zaległości nie było takie kolorowe.
          Aktualnie wiem co to znaczy być biednym studentem i biesiaduję z lodówki rodziców, raz po raz podkradając alkohol z ich barku.
          Na moich studiach nie ma koszmarnej ilości nauki, jednak mój chłopak nieszczęśliwie tego samego powiedzieć nie może. Weterynaria kosztuje go sporo nerwów i czasu z nosem w książkach. Ja mam za to niesamowite ilości tekstów do oddania i ogrom pracy z literaturą.
          Przynajmniej mogłam poznać wiele ciekawych ludzi, zainteresowanych tym, co ja!

Pisarze...

~***~

Jestem pisarzem,

Więc zabiorę ci język

I zbiorę z niego

Kawałki słów.

Skradnę duszę

I rozbiję,

Poszukując wrażliwości.

Rozskubię ciało

I znajdę inspirację.

Jestem pisarzem,

Więc cię ubiję,

Choćby na papierze

By wykraść

Resztki twoich słów.

~***~

Daj, Nino.

~***~

Jaką daninę dać natchnieniu

By w końcu usłuchało.

Krew utoczyć?

Język uciąć?

Obiad ugotować…

W końcu danina.

Danina.

Da nina.

Da Nina.

Nina

Natchnienie

Da?

~***~

Dzień dobry, i tak wszyscy zdechniemy.

~***~

Gdzieś się przewijasz

Miedzy myślami

I wplatasz w wersy

I plączesz słowa

I pierdol się.

Burzysz mi chaos

Swoim nieporządkiem.

~***~

Niewidzialne dla oczu jest zawsze najcenniejsze.

Nie mąć mi w głowie

Nie wodź za nos

Nie mów

Nie odpowiem.

Nie czaruj

Nie manipuluj

Nie wiem

Nie odpowiem.

Nie czuj

Nie krzycz

Nie słyszę

Nie pytaj

Nie odpowiem.

Nie kończ

Nie bądź

Nie wołaj

Nie odpowiem.

Nie walcz

Nie płacz

Nie kochaj

Nie odpowiem.

Nie odchodź

Nie zostawiaj

Nie milcz

Odpowiem.

XXI - czyli nadzieja umiera ostatnia.

~***~

Lalki plastikowe,

Umysły papierowe,

Stalowy wzrok.

W posiłku chemia,

Oh, zaraz anemia,

Internetowy amok.

Dragi na kaca

I znowu praca!

Jutro w tył krok.

Miłosne emotki

Vine - słodkie kotki,

Zabity smok.

I tylko ja biedna,

Boga krewna,

Poeta epok.

Wśród piasków stoję

Rany swe goję,

 Nastaje mrok.

Ja - Nadzieja,

Na podgniłych kniejach

Waszych zwłok.

~***~

Manekiny.

 ~***~

Już nawet manekiny na wystawach

W skromnych szmatkach,

Ze wzrokiem pustym

Noszą w sobie więcej życia

Niż tłumy i masy

W tych samych skrawkach

I sercem pustym.

~***~